We zijn een weekje naar Ouddorp geweest en elke keer als we er komen is het weer een verassing wat er nu weer is veranderd. Het huisje staat op een park maar is van particulieren. De eerste keer vonden we het gelijk een leuk huisje. De tweede keer hadden ze aan de zijkant uitgebouwd, de tuin veranderd en boven een slaapkamer bij gebouwd. Deze keer stond er een gigantische trampoline in de tuin. En als we de volgende keer gaan hebben ze waarschijnlijk aan de achterkant uitgebouwd en een nieuwe badkamer gemaakt.  De tuin van het huisje is wel 5 keer zo groot als onze eigen achtertuin en loopt zelfs helemaal om het huisje heen, een groot hek en een hoge haag zorgen ervoor dat Sanne niet op haar eigen houtje het park gaat verkennen. Onze mini-Shumacher scheurt de hele middag om het huis en vermaakt zich prima. Voor haar helemaal het einde, want ze is een echt buitenkind. Met de zee op loopafstand ( je kán het lopen, maar we zijn niet zo sportief aangelegd) , dus zand én water binnen handbereik, is zo'n vakantie voor haar helemaal geweldig. We moesten dus ook bijna elke dag verplicht naar zee. Nu ben ik ook helemaal weg van de Nederlandse kust, dus voor mij geen straf. Maar we zitten niet midden in de zomer, dus is het behoorlijk fris. Het zal Sanne een worst zijn en als we haar zouden laten gaan, gingen de kleren uit en nam ze een duik. Dat feest ging dus mooi niet door maar met een paar laarzen en dikke jas aan, sjaal om, was de pret er niet minder om. Wat dat betreft ben ik aan de verkeerde kant van Nederland geboren, het lijkt me heerlijk om zo dicht bij de zee en de duinen te wonen. Met een hele voorraad schelpen, stenen en denneappels gingen we een week later weer naar huis. Ik heb de ouderwetse tik om voor het vertrek alles schoon te willen maken en keurig achter te laten, dat vind ik zo fijn thuiskomen, enige nadeel is wel dat je je huis haast niet meer herkent als je na een week weer terugkomt. ( soms lijkt het alsof er een speelgoedbom is ontploft) S'avonds zitten we weer lekker op de bank, onderuitgezakt tv te kijken, toch ook wel weer lekker om in je eigen huis te zijn.

Dag zeelandse kust, misschien tot volgend jaar.

Een half jaar geleden is mijn vader overleden. En half jaar alweer. Hij  had van veel dingen last, maar het ergste was wel de prostaatkanker, die na 6 jaar begon uit te zaaien,. Om een lang verhaal kort te maken: het was niet meer onder controle en zijn lichaam hield er langzaam mee op. Na een slopende week ,van vooral waken en wachten,  in het ziekenhuis ,  was er een einde aan zijn lijden gekomen.  Dat was een rare week, met veel praten, huilen maar ook lachen, hoe vreemd dat ook klinkt. Heel vreemd en er op terugkijkend was dat een bijzondere week, mijn vader was geen prater, maar in die week hebben we nog een aantal fijne gesprekken gehad, ook over hoe hij bepaalde zaken geregeld wilde hebben.  Mijn  vader was van oorsprong timmerman,  maar in feite kon hij alles, overal had hij een oplossing voor en knutselde alles in elkaar. Maar waar hij echt goed in was, dat waren zijn meubelen. Ik gaf hem  een tekening van iets, en hij maakte het, ook familie, en vrienden hebben allemaal wel iets van hem in huis, een mooie herinnering, waardoor hij zich eigenlijk een beetje onsterfelijk heeft gemaakt.  Mijn vader was een lieve man en was gek op zijn vrouw, kinderen en kleinkinderen, dat was zijn alles. Als het hen goed ging, dan had hij het ook goed. Geen lange vakanties naar de andere kant van de wereld, of dure auto's, geluk zat bij hem in heel andere dingen,  samen een bakje koffie drinken, een eindje fietsen of een knuffel van één van zijn kleinkinderen. Hij stond voor iedereen klaar, die hem nodig had voor een klusje ook al kon hij het lichamelijk niet meer, hij deed het toch.

Zoals gezegd is het alweer een half jaar geleden, en er gaat geen dag voorbij dat ik hem niet mis, "het slijt" zeggen ze wel eens, maar soms lijkt het alleen maar erger te worden. Ik heb geen moeite met foto's en sinds kort ook niet meer met bewegende beelden van hem ( ben zelfs blij dat ik dat nog heb) maar  ik zou hem zo graag nog even willen aanraken, even door zij vlasharen strijken, als er speelgoed van mijn dochter stuk is kan ik niet even in zijn schuur lopen en vragen of hij het wil maken, om maar een klein voorbeeld te noemen.  Je gaat gewoon door met de dingen die je dagelijks doet, maar overal kom je hem nog tegen en denk je "wat zou hij denken of doen" , of "papa had daar wel een oplossing voor". Als ik naar een kast kijk die hij heeft gemaakt denk ik aan wat hij allemaal kon en hoe bijzonder hij was, een betere vader had ik eigenlijk niet kunnen wensen, Mijn broer en ik hebben een fijne jeugd gehad en zelfs toen we volwassen waren stond hij voor ons klaar als we hem nodig hadden, vaak in gezelschap van zijn gereedschapskoffer. Hij was nog jong en ik had hem zo graag nog een aantal jaren bij me willen hebben . Maar hij was te ziek en hij verdiende die pijn en ellende niet. "

Mijn vader heeft nu rust en als ik denk aan hoe hij was, als man, vader en opa, dan is het logisch dat er geen dag voorbij gaat zonder aan hem te denken, die herinneringen en al zijn meubels blijven, maar het tastbare is voorbij, maar ik kan met trots zeggen  "Die vader... die was van mij.".....( dat rijmt)

De politie is je beste vriend, wordt wel eens gezegd, nu kan ik op één hand tellen hoevaak ik met de politie te maken heb gehad, maar ik reken ze nog niet tot mijn beste vrienden.  Ik ben sinds ik mijn rijbewijs heb, nu 10 jaar, 1 keer aangehouden en  2 keer geflitst.  Die aanhouding was voor rijden zonder licht,  na een wedstrijd van het  Nederlands elftal ( kwartfinale, en dik verloren, vandaar  dat  we niet  overal aan dachten), ben er met een waarschuwing vanaf gekomen. Sinds vorige week is daar nog een ontmoeting met mijn 'beste vriend' bij gekomen.  Ik was met mijn moeder naar  een tuincentrum geweest ( nee we maken geen reclame, dat heeft intratuin niet nodig...) mijn moeder heeft een reputatie hoog te houden als het gaat om , vooral vrij nieuwe,  dingen te laten vallen. Vandaag dus ook, nog geen vijf minuten na aankoop lag haar nieuwe vogelvoederbak ( van gietijzer) over de parkeerplaats, in twee hele grote stukken, jammer want het was nog een koopje, helaas, maar we kijken er niet echt meer van op, het gebeurd  zoals gezegd vaker bij haar.  Van het tuincentrum naar mijn huis is een paar honderd meter, zelfs voor zo'n klein stukje doe ik normaal automatisch mijn autogordel om ( je voelt hem al aankomen, hé?) maar  door  het gedoe met die vogelbak, was ik het vergeten.  Omdat ik mijn 'vrienden' al bijna 8 jaar niet persoonlijk had gezien dachten ze vast: "we gaan die moeder en dochter even met  zes man sterk begroeten. Ik zag ze al van een afstandje, ze stonden ons midden op de rotonde op te wachten, ik probeerde heel voorzichtig de gordel om te doen, maar dus niet voorzichtig genoeg, we werden aan de kant gezet. De ( niet onaantrekkelijke) agent zei dat hij nét onze kant opkeek en  hij zag  me worstelen met mn gordel. Mijn allerliefste blik mocht niet baten.....75 euro. "sorry, mevrouw ik heb heel slordig geschreven", " het zou me een worst zijn, daar wordt het niet minder van en ik was niet van plan hem in te lijsten" zei ik.   Ergens vind ik het niet kloppen dat je daar een bekeuring voor kunt krijgen, ik breng niemand in gevaar , behalve mezelf. ik rijd zelden te hard, haal niet rechts in, geef altijd richting aan en bumperkleef ook nooit, dát is gevaarlijk en hinderlijk , maar goed, die beste man deed zijn werk, en zo zijn de regels,  daar kan mijn allerliefste blik niets aan veranderen, ik ben gewoon  dom geweest, en ik weet ook wat er, zelfs in die paar honderd meter, kan gebeuren. ik heb hier van geleerd en al valt volgende keer  het hele winkelwagentje omver over de parkeerplaats, ik zal mijn gordel niet meer vergeten. Wat ik wel moet vergeten is de boete, en vooral niet gaan nadenken over wat ik allemaal voor 75 euro bij de intratuin had kunnen kopen. 

Hallo iedereen,

Heb heel lang moeten nadenken of een eigen weblog wel iets voor mij was, maar ga toch een poging wagen om hier af en toe iets te schrijven, over wat ik denk, doe ,  vind en meemaak. in de eerste plaats voor familie, kennissen en vrienden, omdat sommigen vonden dat ik  'zoiets' moest doen.  Misschien dat onbekenden het ook leuk vinden om te lezen, zo niet dan alleen voor de mensen die mij hiertoe hebben aangezet.

Ik heb altijd een soort collumn  (goed geschreven?) willen hebben, zoiets als Daphne Deckers, de humor en zelfspot waarmee zij dingen beschrijft vind ik geweldig, nu zal me dat niet gaan lukken, tenminste niet zoals zij dat kan,  ik ben niet getrouwd met de bekendste tennisser van het land en ben ook niet de drukke werkende moeder waar zij het altijd over heeft,  misschien wordt het wel gewoon een soort dagboek, wie weet.

Ik zal eerst maar even iets over mezelf vertellen:

Ik ben Corina, 29 jaar, getrouwd ( niet met een tennisser, dus) met een lieve man en heb 1 dochter,  van 4 jaar, Sanne.  7 maanden na haar geboorte ben ik weer gaan werken  maar kwam er al snel achter dat me dat niet beviel, ik wilde full-time  voor mijn dochter zorgen, voor mij was dit de goede keuze en heb er nog steeds geen spijt van. Maar dat is een onderwerp daar raak je nooit over uitgepraat en dat is nu precies wat ik wel ga doen, want werkende en niet werkende moeders hebben vaak allebei het gevoel dat ze zich moeten verdedigen tegenover een ander over de keus die ze hebben gemaakt, ik heb die strijd opgegeven en wat voor mij de goede keus is geweest, kan voor een ander de verkeerde zijn. dus daar ga ik het niet over hebben, daar hebben we de boeken van Daphne Deckers voor, het belangrijkste is dat iedereen zich prettig voelt bij de keuze die hij/ zij maakt, gelukkig is mij dat gelukt.  Wat kan ik verder nog vertellen, ik ben dus niet iemand met een drukke boeiende baan, heb een aantal goede vrienden,  maar geen groot sociaal netwerk. voor de rest ben ik een echt huisje boompje beestje-typ ( saai hé, nog niemand in slaap gevallen?) , vind het heerlijk om s'avonds op de bank te hangen, en een beetje te knutselen of tv te kijken,  als Sanne naar bed is. Je zult denken: waar gaat die het in hemelsnaam over hebben op deze weblog,  nog geen idee eigenlijk, waarschijnlijk over van alles en nog wat. we zien wel.

Corina